Walter waleczny

Dziś świętowaliśmy urodziny Wiktora i Wincenta na pływalni. Zaproszeni byli również Klara i Samuel z rodzicami oraz babcia Ewa. Frytki, lody i napój w zestawie urodzinowym w cenie urodzin do tego mieliśmy jeszcze ciastka i owoce. Głodny więc nie był nikt.

Kąpaliśmy się wszyscy, Ewa, Sonia Wiktor i Samuel poszli się wygrzać w saunie dodatkowo. Wincent i Weronika prawie cały czas przebywali w wodzie. Wincent w swoim kółku radził sobie świetnie, Weronika jakimś cudem przebiła jednego motylka, Walter za to musiał je zrzucić gdy zgodził się pójść ze mną na trampoliny.
Jako, że na najniższym podeście jest zamontowana na stałe trampolina trzeba z niej skakać czy się lubi czy nie. Ja nie lubię, bo nie umiem, Walter zdaje się być innego zdania.
Skoki na nogi są trudne, wpada się za głęboko pod wodę, woda wlatuje do nosa… Na głowę skakać zaproponowałem nieśmiało Walterowi spodziewając się oporu. Jakie było moje zdziwienie gdy posłuchał moich rad, zastosował się do nich i już pierwszy skok z brzegu basenu wykonał niemal bezbłędnie. Za chwilę już był na pierwszej trampolinie (1 m n p.w.) i skakał jak szalony. Najpierw pochwalił się Maksowi, później mamie, babci, Wiktorowi i Samuelowi.

Mieliśmy udane urodziny, szukamy czegoś dla Waltera i Weroniki teraz.

Polskie morze

Sonia w tym momencie stoi z Renatą i dziećmi na przystanku w Mielnie. Czekają na autobus, który zawiezie je do Łazów gdzie czeka ich tygodniowy wypoczynek.
Ciekawe jakie będą mieli przygody. Czekam z niecierpliwością na zdjęcia i opowieści.

38 km

Można w jedno popołudnie, tak jak my dzisiaj, spontanicznie wsiąść na rowery i poprowadzić się drodze przed siebie. Największe wyzwanie czekało na Weronikę, która poraz pierwszy wsiadła na duży, 20 calowy rower. Choć nie radziła sobie z przerzutkami to tempo miała niezgorsze. Udało się nam dojechać aż do Nierstein nad rzekę, gdzie się posililiśmy pysznymi muffinkami, które Sonia zapobiegliwie zabrała z domu. Dzięki jej za to!
Ewa i Janina zapewne tego dnia również wykręciły kilka kilometrów podczas swojej rowerowej podroży po Francji. Opowiedzą za trzy tygodnie jak wrócą, pewnie zdjęć będą miały mnóstwo.

Trzy cyfry, jedna po przecinku!

Wreszcie!
Zasługą wczorajszego dnia jest, ze dziś nawet po śniadaniu moja masa była dwucyfrowa (kilogramy)! Wizyta w konsulacie w Kolonii trwała tak długo, licząc od wyjazdu do powrotu do domu, że zjedzone rano śniadanie i na drogę przygotowane 6 bułek na nasza piątkę starczyło nam aż do kolacji o 2000.
Największą niespodziankę sprawił Wincent, który nie korzystał z zamontowanej mu pieluchy i o 1600, kiedy to postanowiliśmy sprawdzić co u niego, udało mu się wreszcie odcedzić na trawkę. A w domu potrafi lać jeszcze, choć tylko w nocy.
Co do wyjazdu. Byliśmy w Kolonii zamówić paszporty dla dzieci, przepisy się zmieniły więc mus jest. Kosztowało to masę pieniędzy! Nikomu nie polecam, ale wszyscy Polacy mieszkający za granicą są do tego zmuszeni, wiec ta ogromna kasę nabija polski budżet. Niech mają!
W Kolonii obeszliśmy dookoła katedrę, na nic więcej nie mieliśmy czasu niestety.
Samochód sprawił się jak zawsze świetnie, szkoda tylko ze tych koników ma tak mało. Mijające samochody pędzące 250 km/h sprawiają wrażenie, że stoisz.

Nierstein – wycieczka

Zgodnie ze zwyczajem, jak co roku, odbyła się wycieczka organizowana przez Polską Szkołę. W tym roku mieliśmy objazd winnic od Niersten do Bodenheim. Bardzo malownicza przejażdżka, taka która na rowerach byłaby dla nas niewykonalna. Poczęstowano nas tam sychym prowiantem i winem – nie w naszym guście. Ale sama wycieczka była przednia!
Kilka zdjęć w galerii, zapraszamy!

Jesień

Zmiany

Weronika chodzi już razem z Walterem do Riedweg2, Wiktor po wakacjach kończy przygodę z Hortem. Mamy nadzieję, że każdemu przysłuży się taka zmiana. Wiktor ma już sporo nauki a poza tym ma i inne obowiązki. Weronika potrzebuje męskiej ręki, Walter towarzystwa rodzeństwa podczas pobytu w przedszkolu.

Jesień już w pełni, dla niektórych to ulubiona pora roku. Zdjęcie by wyjaśnić dlaczego;-)

Dziś znowu wybraliśmy się na wycieczkę rowerową. Mieliśmy do zakupienia jajka, nie był to więc spontaniczny wypad. Na dworze jest jednak tak pięknie, że musimy i bez powody, tylko dla tej pięknej przyrody wyjść z dziećmi z domu.

Coraz szybciej

Weronia-kamikadzeChoć to wygląda dobrze na zdjęciu w rzeczywistości jest inaczej.
Weronika potrafi jeździć na rowerze, jest to nie zaprzeczalny fakt. Nie potrafi jednak za dobrze hamować. Dlatego wyjazd do miasta przyprawiony jest dużą dozą stresu. Nadszedł już czas by i tę umiejętność Weronice wpoić. Nie jest to jednak takie proste jak się wydaje, czeka nas syzyfowa praca. Dla Weroniki bezpieczeństwa musimy się jej jednak podjąć.

Mikołaj 2010

Ale się dzisiaj działo!!!
Wiktor na przedstawienie, Walter i Weronika do przedszkola, ja do Zulassungstelle wy- i zarejestrować samochody. Sonia przyjmowała moją mamę z prezentami, Renata przyjechała – z prezentami – i zostanie jakiś czas. Ja pojechałem pociągiem do Kolonii po samochód. Dawno nie miałem okazji tak długo czytać Pochłonąłem całą książkę („Miasto na górze” Bułyczowa), podróż minęła bardzo szybko. Przed godziną wróciłem naszym nowym Voyagerem.
Dzieci po dzisiejszym dniu padły, każdy dostał masę prezentów. Walter dostał do kompletu Buzza Lightyera, Weronika w pełni wyposażoną kuchnię, Wincent pierwszy komplet autek. Słodyczy tony po dzisiejszym dniu! Rewe pokazało się z najlepszej strony – zapakowali dzieciakom do kozaków tylko owoce!
Wiktor już chyba jutro przeniesie się do naszej byłej sypialni, czeka tam już na niego nowe łóżko. Biurko zakupione na ebaju odbiorę jutro. Można powiedzieć, że ma komplet.

Nie wychodzimy już dzisiaj z domu!

Do trzech razy sztuka jak to mówią, choć dzień się jeszcze nie skończył, to na dziś już wystarczy. Ramka się stłukła, Sonii rozpadła się kosmetyczka i porozbijały się kosmetyki… No i w końcu koleś zaparkował w naszym bagażniku. Wszyscy zdrowi, nikomu się nic nie stało. Do poniedziałku zostajemy bez samochodu, ciekawe jaki Ersatz dostaniemy z serwisu.

Przyziemienie

Walter dziś po raz pierwszy jeździł na odziedziczonym po Wiktorze rowerze. Mania prędkości dała o sobie znać, przeznaczenie może również. Mania prędkości bo przyziemienie, przeznaczenie bo jak! Tak profesjonalnie się złożył i wywinął, że pozazdrościć zwinności. Obrażenia jak na prędkość i okoliczności prawie żadne. Szkoda, że tego nie uwieczniłem na filmie czy fotce. Szacunek!

3 miesiące!

Witamy po przerwie.

Trzy miesiące nie pisaliśmy, gdyż:

  • Wincent — wiadomo,
  • Weronika — nie spodziewaliśmy się takich przejść,
  • Wiktor — szkoła i j.w.,
  • Walter — on jeden zasługuje na pochwałę (Wincent nie startuje w tym konkursie)
  • czterdzieści dni czekać musieliśmy na uwolnienie domeny.

Teraz już raczej na bieżąco będziemy się dzielić tym co mamy.

Sezon grilowy zamkneliśmy w niedzielę w Finthen, teaz tylko czekamy aż Weronika pójdzie do przedszkola.