40 lat minęło

– „Upiekę tort” na piątek.
– „Nie, po co? Znowy słodkie…” tak mam, że woli silnej u mnie brak i wizja jedzenia tortu przez następne kilka dni nie przedstawiała sie zachęcająco.

Temat zamknęty myślałem…

W czwartek Sonia zaczęła jednak urzeczywistniać swój pomysł. Odpuściłem sobie narzekania. Postanowiłem jednak zaprosić na pomoc w skonsumowaniu Irene, Johannesa i Nillsa. Ci jednak odmówili, każdy miał jakieś ważne sprawy.

Mama przyszła jak byłem u lekarza, Janina przywitała mnie w dzwiach, uściskała… Niby nic takiego pomyślałem. W pokoju pod sufitem rozwieszona ozdoba urodzinowa (nie wiem jak się takie coś nazywa), na parapecie baterie napojów i pączki. Nadal nic nie podejrzewając zaczynałem się zastanawiać kto niby ma to wszystko zjeść i wypić?

Chłopakom zmontowałem gokarta, pojechali we dwójkę po mleko i jajka. Długo nie wracali więc zaczynaliśmy się denerwować. Tak około szesnastej wyjrzałem poraz kolejny przez okno i… Wreszczcie zrozumiałem co się święci.

Irene, Johannes, Nills najpierw. Później Edyta i Maks. Wszyscy z dziećmi. Dla Nillsa był to Kindergeburtstag, nic dziwnego sam ma 19 lat;-)

Prezenty dostałem przeróżne. Świetne wino od Kousów, kamień z brokatem i rysunki od Weroniki, świnkę skarbonkę od chłopaków, od mamy pięć dych i czekoladki przeciwstresowe, od Ultra Heroes bon z życzeniami cudownego powrotu do zdrowia.

Amazon_40Jahre

Bon już zrealizowałem.Amazon_40Jahre-Kopfhörer

W sobotę wpadł do mnie jeszcze Jacek i podarował mi miód półtorak. Pyszny:-)

Najlepszy jednak prezent zrobiła mi Sonia. Organizacja, przygotowanie, utrzymanie w tajemnicy tego przyjęcia. Udało się to jej wspaniale. Będę to długo pamiętał.

Tort i babka co nie wszystkim smakowała

Dziś uczciliśmy Sonii urodziny. Każdy na swój sposób.

Sonia w domu zaplanowała, posprzątała, ugotowała, upiekła, udekorowała. Dzieci dwa tygodnie strzegły dostępu do swoich biurek, w których to skrzętnie pod kierownictwem artystycznym Wiktora, przygotowywały różne rysunki dla Mamy. Renata i Ewa przyjechały z prezentami, Janina nawet po ciężkim dniu w szkole przyjechała przed osiemnastą. Ja sam to niczym szczególnym się nie wykazałem oprócz pojechania na zakupy, ale nie jest to łatwa sprawa u nas więc trochę mnie to tłumaczy.

Tort jagodowy był przepyszny i każdy zjadłby jeszcze trochę… Babka orzechowa to nie rzecz dla wszystkich (patrz: Walter, Wincent i ja). Walterowi również nie przypadło do gustu kakao z piankami (w kokosowych wiórkach obtoczonymi). Walter ma to samo co ja, nie lubię jak się łączy rzeczy do siebie totalnie nie pasujące jak np. jogurt i orzechy.

Weronika mówi

Jaka niespodzianka mnie dziś spotkała. Wychowawczyni Weroniki pochwaliła mi się, że od dwóch dni Weronika z nią rozmawia! Jaka niespodzianka! Może teraz nam oszczędzi?

Weronika w ogóle bardzo specyficznie podchodzi do wszystkiego. Ją zrozumieć to jak w Lotto wygrać. Przykłady?

  • Weroniko przytul się do mnie.
  • A po co?
  • Jak tego nie zjesz nie dostaniesz nic więcej dziś do zjedzenia!
  • O.K.

To tak na szybko. Przykłady można by mnożyć. Czekamy z niecierpliwością aż się coś zmieni. Na razie jest jak taka księżniczka. Tyle, że my nie jesteśmy królową i królem tylko służbą.

Jak ja Cię Kocham Skarbie!

Dziewięć lat minęło, nie wiem jak. Szybko. Dzieci, dzieci i jeszcze raz dzieci. Wspaniała czwórka ślicznych i zdrowych dzieciaczków. W głowach jeszcze im się poukłada. A ja jestem taka szczęśliwa. Przede wszystkim dlatego, że jesteś. Po za tym, że jesteś taki jaki jesteś. To cudownie, że jesteś dla nas i z nami. To wspaniale, mieć Ciebie u swojego boku.

Dziękuję Tobie Serduszko za te piękne i szalone 9 lat 🙂

Proszę o więcej, duuuużo więcej!

Twoja żona Sonia

Google na Dzień Kobiet

Dziś Dzień Kobiet, w Rosji mają wolne. Gala się odezwała z tej okazji, miło pogawędziła z Sonią. Oby częściej!
Od wielu dni oczekiwałem na przesyłkę od Paybacku, doczekałem się dziś. Trudno o lepszy dzień – prezent jak znalazł!
Testy przeprowadzone przez Wincenta pokazały, że Nokia nie daje rady w kąpieli, mój LG za to przeszedł ten test bez szwanku. Zaistniała więc potrzeba zakupienia Sonii smartfona, bo dlaczego mielibyśmy się rozdrabniać?
Na Paybacku pojawiła się świetna oferta, punktów nie starczało, trzeba było poczekać. No… prawdę mówiąc nie trzeba było, ale nie chciałem dopłacać. Po miesiącu puntów było co niemiara a telefonu w ofercie od dawna już nie było.
Któregoś dnia oczom nie mogłem uwierzyć i nie namyślając się długo zamówiłem telefon dla Sonii.
Dziś odebrałemgo z rąk panu z Hermesa i miałem wspaniały prezent z okazji dzisiejszego dnia.
Telefon jest super, ma nowszy soft, jest ciut lżejszy i ogólnie pasuje Sonii. Zarówno ona jak i ja jesteśmy bardzo zadowoleni z tego telefonu.

Dzisiaj, jutro …

Ździebełko-Ciepełko
 
Wiem, że miłość jest udręką
Bo się wszystkiego od niej chce
Ja pragnę mało, malusieńko
A właściwie jeszcze mniej

 

Ździebełko ciepełka
W codziennych piekiełkach
W wyblakłym na szaro obłędzie
Różowa perełka, ździebełko ciepełka
Znów wiem, że jakoś to będzie

 

Gdy serce ukłuje przykrości igiełka
I biedne się czuje, niczyje
Ciepełka ździebełko
Ździebełko ciepełka
Wystarczy i wszystko przemija

 

Ździebełko ciepełka
Diamencik ze szkełka
Czułości kropelka na listku
Ciepełka ździebełko
Tkliwości światełko
W twych oczach wystarczy za wszystko

 

Nie chcę wichrów, burz, nawałnic
Uczuć, w których spalę się
Jesteśmy przecież łatwopalni
Dla mnie najważniejsze jest:

 

Ździebełka ciepełka…
 
Jonasz Kofta

Osiem lat

Jak z bicza! Przykro nam tylko, że nie jesteśmy w stanie Was odwiedzać osobiście i chwalić się tymi minionymi latami. Obrazem ich są nasze cudowne dzieci i nasza wzajemna miłość. Na szczęście macie tę stronę.

Boże Narodzenie 2009

Na te piękne święta ślemy te życzenia z okazji Bożego Narodzenia.
Wszystkim zdrowia i miłości, bożej łaski i radości.

Pięknie i serdecznie dziękujemy za wszystkie miłe życzenia!

Czwarty cud

Czy ktoś już wie o co chodzi? Nie!? Chcemy ogłosić wszem i wobec, że w kwietniu 2010 przyjdzie na świat nasz czwarty potomek. Obecnie cieszymy się siódmym tygodniem życia maleństwa. Mama, czyli ja czuję się dobrze. Reszta rodzinki też 🙂
Dla tych którzy uważają to za za wiele i nie rozumieją – zostawcie to dla siebie! Dla nas to wielkie szczęście i radość. I tym zamierzamy się dzielić.

Za szybko

Tak nam miło i szybko czas płynie, że nie zauważyliśmy kiedy minęła nasza szósta rocznica ślubu. Trochę smutno.
Było to 3 sierpnia 2009 roku – tyle wiemy!
Z Bożą łaską, życzymy sobie wielu wspólnie spędzonych lat w miłości, szczęściu i życzliwości.

Prehistoria

Tak się złożyło, że pracowaliśmy w tej samej firmie. Kilka razy spotkaliśmy się przelotnie, ale zauroczyłem się, postanowiłem więc nawiązać kontakt. Całe szczęście, wtedy popularne było już Gadu-Gadu. Nie było łatwo na początku, czasem myśląc, że rozmawiam z Sonią stukałem do kogoś innego. Całe szczęście po drugiej stronie zawsze był ktoś, kto zadbał by wszystko Sonia przeczytała. To trwało kilka miesięcy, z połowy roku który minął od poznania do związania się, gdy wreszcie postanowiliśmy się spotkać. Akurat wtedy nie narzekaliśmy na problemy finansowe, mogliśmy to robić więc w wystawny sposób. Umawialiśmy się więc to w restauracji, to w drinkbarze. Tak trwało, aż do wigilii Bożego Narodzenia, kiedy to na imprezę firmową poszliśmy wspólnie. Później poszło jak z płatka.
Zamieszkaliśmy wspólnie na ul. Biskupińskiej, zaczęlśmy wspólnie myśleć o naszej przyszłości. Podczas jednego z wyjazdów oświadczyłem się Soni. Odbyło się to 2 maja w godzinach późno wieczornych. Na tę okoliczność miałem przygotowany wiersz oraz pierścionek zaręczynowy. Kto się bardziej denerwował, do dziś trwają sprzeczne wersje, ale odpowiedź była pozytywna. Wspólne zeznania dotyczą tylko wygłądu nieba – niesamowicie rozgwieżdżone – i problemów z recytacją oświadczyn;-) Od oświadczyn do ślubu minął przeszło rok. Podczas tego roku używaliśmy sobie, jeździliśmy na konie w okolice Puszczy Nadnoteckiej, na wyżerkę i pożycie w wysokich progach do pałacu w Czerniejewie. Pierwsze wspólne wakacje spędziliśmy w Chorwacji. Udaliśmy się tam nie wiedząc dokąd jedziemy. Dopiero na miejscu, odurzeni uderzeniem klimatu stwierdziliśmy, że jedziemy do Baški na wyspie Krk. Byliśmy tam tydzień, po czym przenieśliśmy się na kamping na wyspie Mali Losinj. Wytrwaliśmy tam tylko dzień, ucielkiśmy na Istrię do Vrsar. I tak nam już zostało. Następnego roku po ślubie też tam pojechaliśmy. I na pewno znowu tam pojedziemy;-)
Po powrocie z wakacji 2002 roku zaczęła się przeprawa z pracą. Sonia wcześniej niż ja doznała tzw. mobingu ze strony kierowniczki, ja trochę później. Fakt jest taki, że Sonia odeszła sama do innej pracy, ja poczekałem, aż sami mnie zwolnią. I tak od lipca 2003 byłem bez pracy, Sonia po kolejnych zmianach pracowała w EF – szkole języka angielskiego.
Dnia 03 sierpnia 2003 roku, w niedzielę, odbył się nasz ślub. Sakramentu udzielił nam proboszcz Parafi w Murowanej Goślinie, wesele zaś odbyło się w rezydencji Dwa Stawy w Kamińsku. Świadkami naszymi byli Hanna Cieślik i Stanisław Stężycki. Nie odbyło się oczywiście bez śpiewu Ewy, która zaangażowała również do pomocy swoich znajomych do grania. Wogóle całą uroczystość sfinansowały Renata wraz z Ewą, do spółki przyłączył się również wujek Stsiu, który ubrał mnie w nowy garnitur.
Po wakacjach spędzonych wspólnie z Ewą i Janiną powróciliśmy do Poznania, Sonia do pracy, ja do poszukiwania zatrudnienia. Oczywiście poszliśmy również do ginekologa, aby przekonać się o tym co już wiedzieliśmy, że Sonia jest brzemienna. I tak 03 września 2002 roku zobaczyliśmy po raz pierwszy Wiktora. Oczywiście jeszcze wtedy nie mieliśmy pojęcia, że to chłopak i jak dziecku damy na imię. To miało wyniknąć wiele miesięcy później. Sonia w ciąży przypominała kobietę, która zaraz ma urodzić. Od razu dostała wielki brzuch, pracowała do czasu, kiedy przez swoje zaangażowanie przestała podobać się szefom. W końcu wylądowała na zwolnieniu lekarskim, bynajmniej nie dlatego, że czuła się źle. Ciąża przebiegała bez jakichkolwiek zakłóceń. Oprócz tego, że waga rosła i rosła, conajmniej jakby to była ciąża mnoga;-)
Pięknego wieczoru 5 kwietnia 2004 roku, po długim przesiadywaniu przed komputerem położyłem się spać. Była godzina druga w nocy, nie zdążyłem się nawet przewrócić, gdy Sonia obudziła mnie pokazując, że odeszły jej wody. Kolejność zgoła nie ta, ale trzeba było udać się czem prędzej do szpitala. Perturbacje związane z przyjęciem na oddział wymagają oddzielnego opowiadania, więc jak chcecie to nas o to zapytajcie. Najważniejsze jest, że znajomość ze wspaniałymi lekarzami dała nam możliwość spokojnego spędzenia czasu podczas oczekiwania na rozwiązanie. Jakże ciężkie było to oczekiwanie. Po pierwsze odbywające się w tym czasie porody nie dały nam od razu dostępu do upragnionej sali, w której znajdowała się wanna oraz która była odosobniona tak, że nikt nie zakłócał nam spokoju przed i podczas porodu. Sonia była bardzo dzielna, nie krzyczała, nie dało się w ogóle z zewnątrz usłyszeć, że coś się u nas dzieje. Asysta sióstr położnych dawała nam pewność, że wszystko, jeśli nie w absolutnym porządku, to chociaż jest OK. Konsylium lekarskie pragnęło wysłać Sonię na cesarskie cięcie, ale wpływ doktora Dmochowskiego pozwolił na naturalny przebieg porodu. I tak o 2236 mały, cichutki, wymęczony Wiktor pojawił się na naszym Bożym świecie.