Dłużyzny w Kolonii

Jak już pisałem ktoś robi wielka kasę na tym, że każde dziecko musi posiadać paszport. Nawet niemieckie koleje korzystają z tego.
Wczoraj pojechałem do Kolonii aby odebrać „na szybko” przygotowane paszporty dla Weroniki, Waltera i Wincenta. Spodziewałem się, po poprzedniej wizycie, ze spędzę tam w kolejce co najmniej kilka godzin. Okazało się jednak, ze starczyło 30 minut. Tak wiec o 0945 miałem już paszporty w ręku i nie pozostało mi nic więcej jak tylko przeczekać.
Miałem ze sobą hulajnogę Waltera, dzięki temu moglem coś więcej zobaczyć niż gdybym miał to wszystko zwiedzić pieszo.
Nad Renem jest wiadukt, na którego płocie ludzie wieszają kłódki. Na ten temat można poczytać w sieci zapewne, ale mnie najbardziej chodzi o końcowy (choć o końcu tu nigdy się chyba nie da powiedzieć) efekt. Zdjęcie do zobaczenia w galerii.
Jedno jest pewne, że musimy tam pojechać jeszcze raz aby zwiedzić katedrę i wejść na jej szczyt. Poza tym w Kolonii jest o wiele więcej centrum w centrum, można tam poszaleć w sklepach;-)

38 km

Można w jedno popołudnie, tak jak my dzisiaj, spontanicznie wsiąść na rowery i poprowadzić się drodze przed siebie. Największe wyzwanie czekało na Weronikę, która poraz pierwszy wsiadła na duży, 20 calowy rower. Choć nie radziła sobie z przerzutkami to tempo miała niezgorsze. Udało się nam dojechać aż do Nierstein nad rzekę, gdzie się posililiśmy pysznymi muffinkami, które Sonia zapobiegliwie zabrała z domu. Dzięki jej za to!
Ewa i Janina zapewne tego dnia również wykręciły kilka kilometrów podczas swojej rowerowej podroży po Francji. Opowiedzą za trzy tygodnie jak wrócą, pewnie zdjęć będą miały mnóstwo.

Trzy cyfry, jedna po przecinku!

Wreszcie!
Zasługą wczorajszego dnia jest, ze dziś nawet po śniadaniu moja masa była dwucyfrowa (kilogramy)! Wizyta w konsulacie w Kolonii trwała tak długo, licząc od wyjazdu do powrotu do domu, że zjedzone rano śniadanie i na drogę przygotowane 6 bułek na nasza piątkę starczyło nam aż do kolacji o 2000.
Największą niespodziankę sprawił Wincent, który nie korzystał z zamontowanej mu pieluchy i o 1600, kiedy to postanowiliśmy sprawdzić co u niego, udało mu się wreszcie odcedzić na trawkę. A w domu potrafi lać jeszcze, choć tylko w nocy.
Co do wyjazdu. Byliśmy w Kolonii zamówić paszporty dla dzieci, przepisy się zmieniły więc mus jest. Kosztowało to masę pieniędzy! Nikomu nie polecam, ale wszyscy Polacy mieszkający za granicą są do tego zmuszeni, wiec ta ogromna kasę nabija polski budżet. Niech mają!
W Kolonii obeszliśmy dookoła katedrę, na nic więcej nie mieliśmy czasu niestety.
Samochód sprawił się jak zawsze świetnie, szkoda tylko ze tych koników ma tak mało. Mijające samochody pędzące 250 km/h sprawiają wrażenie, że stoisz.

Nierstein – wycieczka

Zgodnie ze zwyczajem, jak co roku, odbyła się wycieczka organizowana przez Polską Szkołę. W tym roku mieliśmy objazd winnic od Niersten do Bodenheim. Bardzo malownicza przejażdżka, taka która na rowerach byłaby dla nas niewykonalna. Poczęstowano nas tam sychym prowiantem i winem – nie w naszym guście. Ale sama wycieczka była przednia!
Kilka zdjęć w galerii, zapraszamy!

Mikołaj 2010

Ale się dzisiaj działo!!!
Wiktor na przedstawienie, Walter i Weronika do przedszkola, ja do Zulassungstelle wy- i zarejestrować samochody. Sonia przyjmowała moją mamę z prezentami, Renata przyjechała – z prezentami – i zostanie jakiś czas. Ja pojechałem pociągiem do Kolonii po samochód. Dawno nie miałem okazji tak długo czytać Pochłonąłem całą książkę („Miasto na górze” Bułyczowa), podróż minęła bardzo szybko. Przed godziną wróciłem naszym nowym Voyagerem.
Dzieci po dzisiejszym dniu padły, każdy dostał masę prezentów. Walter dostał do kompletu Buzza Lightyera, Weronika w pełni wyposażoną kuchnię, Wincent pierwszy komplet autek. Słodyczy tony po dzisiejszym dniu! Rewe pokazało się z najlepszej strony – zapakowali dzieciakom do kozaków tylko owoce!
Wiktor już chyba jutro przeniesie się do naszej byłej sypialni, czeka tam już na niego nowe łóżko. Biurko zakupione na ebaju odbiorę jutro. Można powiedzieć, że ma komplet.

Ale to już było… Ile razy jeszcze?

Dziś staliśmy się posiadaczami samochodu rodzinnego Chrysler Voyager.
Znowu!
Razem z Weroniką udaliśmy się w ostatnim dniu posiadania samochodu zastępczego do Kolonii. Jazda była przepiękna, wczoraj spadł śnieg, wszystko po drodze było pięknie obielone.
Samochód odbierzemy w przyszły weekend, będę się musiał przemieścić pociągiem. Boję się wejść na stronę Deutsche Bahn.

Prehistoria

Tak się złożyło, że pracowaliśmy w tej samej firmie. Kilka razy spotkaliśmy się przelotnie, ale zauroczyłem się, postanowiłem więc nawiązać kontakt. Całe szczęście, wtedy popularne było już Gadu-Gadu. Nie było łatwo na początku, czasem myśląc, że rozmawiam z Sonią stukałem do kogoś innego. Całe szczęście po drugiej stronie zawsze był ktoś, kto zadbał by wszystko Sonia przeczytała. To trwało kilka miesięcy, z połowy roku który minął od poznania do związania się, gdy wreszcie postanowiliśmy się spotkać. Akurat wtedy nie narzekaliśmy na problemy finansowe, mogliśmy to robić więc w wystawny sposób. Umawialiśmy się więc to w restauracji, to w drinkbarze. Tak trwało, aż do wigilii Bożego Narodzenia, kiedy to na imprezę firmową poszliśmy wspólnie. Później poszło jak z płatka.
Zamieszkaliśmy wspólnie na ul. Biskupińskiej, zaczęlśmy wspólnie myśleć o naszej przyszłości. Podczas jednego z wyjazdów oświadczyłem się Soni. Odbyło się to 2 maja w godzinach późno wieczornych. Na tę okoliczność miałem przygotowany wiersz oraz pierścionek zaręczynowy. Kto się bardziej denerwował, do dziś trwają sprzeczne wersje, ale odpowiedź była pozytywna. Wspólne zeznania dotyczą tylko wygłądu nieba – niesamowicie rozgwieżdżone – i problemów z recytacją oświadczyn;-) Od oświadczyn do ślubu minął przeszło rok. Podczas tego roku używaliśmy sobie, jeździliśmy na konie w okolice Puszczy Nadnoteckiej, na wyżerkę i pożycie w wysokich progach do pałacu w Czerniejewie. Pierwsze wspólne wakacje spędziliśmy w Chorwacji. Udaliśmy się tam nie wiedząc dokąd jedziemy. Dopiero na miejscu, odurzeni uderzeniem klimatu stwierdziliśmy, że jedziemy do Baški na wyspie Krk. Byliśmy tam tydzień, po czym przenieśliśmy się na kamping na wyspie Mali Losinj. Wytrwaliśmy tam tylko dzień, ucielkiśmy na Istrię do Vrsar. I tak nam już zostało. Następnego roku po ślubie też tam pojechaliśmy. I na pewno znowu tam pojedziemy;-)
Po powrocie z wakacji 2002 roku zaczęła się przeprawa z pracą. Sonia wcześniej niż ja doznała tzw. mobingu ze strony kierowniczki, ja trochę później. Fakt jest taki, że Sonia odeszła sama do innej pracy, ja poczekałem, aż sami mnie zwolnią. I tak od lipca 2003 byłem bez pracy, Sonia po kolejnych zmianach pracowała w EF – szkole języka angielskiego.
Dnia 03 sierpnia 2003 roku, w niedzielę, odbył się nasz ślub. Sakramentu udzielił nam proboszcz Parafi w Murowanej Goślinie, wesele zaś odbyło się w rezydencji Dwa Stawy w Kamińsku. Świadkami naszymi byli Hanna Cieślik i Stanisław Stężycki. Nie odbyło się oczywiście bez śpiewu Ewy, która zaangażowała również do pomocy swoich znajomych do grania. Wogóle całą uroczystość sfinansowały Renata wraz z Ewą, do spółki przyłączył się również wujek Stsiu, który ubrał mnie w nowy garnitur.
Po wakacjach spędzonych wspólnie z Ewą i Janiną powróciliśmy do Poznania, Sonia do pracy, ja do poszukiwania zatrudnienia. Oczywiście poszliśmy również do ginekologa, aby przekonać się o tym co już wiedzieliśmy, że Sonia jest brzemienna. I tak 03 września 2002 roku zobaczyliśmy po raz pierwszy Wiktora. Oczywiście jeszcze wtedy nie mieliśmy pojęcia, że to chłopak i jak dziecku damy na imię. To miało wyniknąć wiele miesięcy później. Sonia w ciąży przypominała kobietę, która zaraz ma urodzić. Od razu dostała wielki brzuch, pracowała do czasu, kiedy przez swoje zaangażowanie przestała podobać się szefom. W końcu wylądowała na zwolnieniu lekarskim, bynajmniej nie dlatego, że czuła się źle. Ciąża przebiegała bez jakichkolwiek zakłóceń. Oprócz tego, że waga rosła i rosła, conajmniej jakby to była ciąża mnoga;-)
Pięknego wieczoru 5 kwietnia 2004 roku, po długim przesiadywaniu przed komputerem położyłem się spać. Była godzina druga w nocy, nie zdążyłem się nawet przewrócić, gdy Sonia obudziła mnie pokazując, że odeszły jej wody. Kolejność zgoła nie ta, ale trzeba było udać się czem prędzej do szpitala. Perturbacje związane z przyjęciem na oddział wymagają oddzielnego opowiadania, więc jak chcecie to nas o to zapytajcie. Najważniejsze jest, że znajomość ze wspaniałymi lekarzami dała nam możliwość spokojnego spędzenia czasu podczas oczekiwania na rozwiązanie. Jakże ciężkie było to oczekiwanie. Po pierwsze odbywające się w tym czasie porody nie dały nam od razu dostępu do upragnionej sali, w której znajdowała się wanna oraz która była odosobniona tak, że nikt nie zakłócał nam spokoju przed i podczas porodu. Sonia była bardzo dzielna, nie krzyczała, nie dało się w ogóle z zewnątrz usłyszeć, że coś się u nas dzieje. Asysta sióstr położnych dawała nam pewność, że wszystko, jeśli nie w absolutnym porządku, to chociaż jest OK. Konsylium lekarskie pragnęło wysłać Sonię na cesarskie cięcie, ale wpływ doktora Dmochowskiego pozwolił na naturalny przebieg porodu. I tak o 2236 mały, cichutki, wymęczony Wiktor pojawił się na naszym Bożym świecie.